Explore memorials

Voor vader Hendrik

Assen

Hij repareerde alles. Fietsen, radio's, ruzies. Bij hem werd niets weggegooid dat nog te redden viel.

De hunebedden van Borger

Borger

Als kind speelden we hier verstoppertje tussen de stenen. Vijfduizend jaar oud, en wij dachten dat ze van ons waren.

Oma Mien

Zwolle

Mien was kleiner dan haar koelkast, met een lach die de hele kamer veranderde. Ze breide tot ze niet meer kon, ze maakte erwtensoep voor het hele flatgebouw, ze vergat nooit een verjaardag.

Pantertje met haar popcorn buikje

Pantertje was een kalme lieve poes, ze rook altijd heerlijk naar popcorn. En als ik lag te slapen kroop ze regelmatig op mijn buik, of ging op mijn hand liggen. Later toen ik ging samenwonen ben ik min of meer ingeruild voor mijn vrouw...als mijn vrouw alleen al het kleedje om onder te liggen op de bank pakte zat ze al klaar om erbij te springen. Ze had suikerziekte en we hebben haar jaren moeten prikken maar daar gaf ze helemaal niets om het hoorde gewoon bij de dag voor haar. Lieve pantertje dankjewel voor zoveel mooie jaren!

Geboorte Hendrik van der Stok

's-Gravenzande, Nederland

De plek waar mijn vader Henk van der Stok geboren is.

De driehoek, Camping in de Rimboe

Vanaf 1987 kwamen we hier samen met onze ouders en heel heel veel vrienden elk weekend. De driehoek was de naam van onze caravan. Maar het had rustig de zoette inval genoemd kunnen worden, dagen en avonden lang spelletjes en gezelligheid. De camping is er nog steeds maar totaal anders als toen, iedereen had zijn eigenplekje en kon z'n caravan zetten zoals hij het zelf wilde, stromend water ....tja het was er wel maar kwam uit een grote ton die vlak naast je plekje stond en die je ieder weekend eerst weer moest vullen met een tuinslang. Stroom haalde je uit een auto accu en als die op was van de accu in de auto en als die dan weer op zijn beurt leeg was...dan wist je Zondag moeten we eerst even duwen voordat we naar huis kunnen. Of je riep Rik de klusjes man van de camping, zijn jeep was een rijdende werkplaats, man van weinig woorden maar met gouden handen! Later werden we wel aangesloten op stromend water uit eigen put, het riool en kregen we stroom en zelfs kabel tv! Heerlijk om aan terug te denken.

O(pa) van der Stok. Als leven lijden wordt is sterven een verlossing

Hier woonden wij. In dit huis ben ik opgegroeid, samen met mijn broer en zus, de hond(en), en onze ouders die er gewoon altijd waren. Bijna elk weekend gingen we met z'n allen naar de camping in Ermelo. Mijn vader en moeder voorin, wij achterin, de hond boven op de koffers. Niet bijzonder, zou je zeggen. Maar momenten om nooit te vergeten. Later heeft een combinatie van alzheimer en dementie hem langzaam weggehaald. Stukje bij beetje, in duizenden kleine momenten. Maar wie hij was, vóór de ziekte, dat blijft hier. In deze straat, in dit huis, in wat we samen waren. Voor mijn vader.

Oma Grietje

Emmen

Negentig jaar, waarvan zeventig in hetzelfde huis aan de rand van Emmen. Altijd koffie, altijd een verhaal.

Het laatste concert

Klokgebouw, Eindhoven

We waren met z'n vieren. Niemand wist nog dat het voor één van ons echt het laatste zou zijn. Het Klokgebouw, de hele zaal kende elk woord. Zij hield mijn hand vast tijdens de toegift.

Het bankje bij het Oranjekanaal

Odoorn

Hier zat opa elke zondagmiddag met z'n thermoskan. Het kanaal trok voorbij, hij keek en zei weinig.

De ijssalon op de hoek

Lange Herenstraat, Haarlem

Drie generaties Italiaans ijs, vaste plek in de zomerherinneringen van iedereen die hier ooit heeft gewoond. De pistache was de beste van Noord-Holland, en de eigenaresse onthield iedereens favoriet.

Voor Cor, een rustige man

Almere

Cor heeft zijn hele werkende leven bij hetzelfde bedrijf gewerkt. Niet veel ophef, wel veel zorg voor de mensen om hem heen. Hij hield van zijn duivensportclub en van zwarte koffie zonder suiker.

Voor Pieter, mijn vader

Wassenaarse Slag, Wassenaar

Pieter was een man van weinig woorden en veel actie. Hij hield van zijn tuin, van klassieke muziek op zondagmiddag, en van eindeloos lange wandelingen langs de Wassenaarse duinen. Deze plek was zijn favoriete uitkijkpunt.

Mickey

Valthermond, Nederland

Op deze bijzondere plek in het bos is Mickey uitgestrooid. Hier komen we graag om stil te staan, tot rust te komen en te herinneren.

Mama, voor altijd dichtbij

Apeldoorn

Annelies leefde voor haar gezin, voor haar pianoles op woensdagmiddag, en voor de meeuwen op het strand van Vlieland. Iedereen die haar kende, kreeg een stukje van haar warmte mee.

Op de boerderij blijft het stil

Lochem

Jan boerde 52 jaar op deze plek. Hij stond op met de zon en ging naar bed met de melk. De koeien kenden zijn loop, en de buren zijn lach. Er is niemand die zo'n diepe lach had bij een grap die je drie keer hoorde.

Bij tante Lucie was elke dag een feestje

Rotterdam-Kralingen

Lucie verzamelde mensen zoals anderen postzegels. Haar etentjes liepen door tot zonsopgang, haar verhalen waren altijd net iets te lang, en niemand ging er ooit bedroefd weg. Ze was de tante die iedereen wilde hebben.

De snor heeft hem gedrukt

Weinig woorden veel daden.

Ontmoeting van mijn leven

Kijkduin, Den Haag, Nederland

Na regelmatig bellen de stap gemaakt naar een ontmoeting. Bij de bushalte op Kijkduin stond ik te wachten tot ze uit de bus stapte. Al voordat haar voet de grond van de halte raakte trok ze de aandacht, niet alleen van mij maar ook van iedereen in de omgeving...."oww het valt best mee!!!!", mensen draaien zich om en ik zie ze denken "wat valt best mee?" Tegelijk met dat ze die zin uitroept geeft ze me een vriendelijke tik op mijn arm en giert het uit van het lachen...verbouwereerd van de situatie staar ik haar aan en check ik gelijk ook hoe de toeschouwers vanuit de bus en bij de halte sommige een beetje glimlachend weer wegkijken. Was dat nou een compliment en een be....wat maakt het uit, hier hebben pappa en mamma elkaar ontmoet! En ik hoop vurig dat jullie deze website en misschien zelfs wel tegen die tijd jullie kinderen deze website willen overnemen zodat deze herinnering nooit verloren gaat! De locatie is inmiddels totaal verbouwd het restaurant en terras hebben plaats gemaakt voor een parkeergarage met een winkelcentrum maar de bushalte is er vandaag de dag nog. Johan van der Stok.

Mickey

7873, Nederland

Overleden mickey

kginglive

Memorabele dag de dag dat mijn digitale kind tot leven kwam en hopelijk een lang bestaan zal krijgen!

Daan, onze zoon

Maastricht

Daan was 19 jaar. Hij hield van skateboarden bij de fontein, van ramen wassen op vrijdag bij z'n moeder, om zijn vrienden gaf hij meer dan om zichzelf. We laten hem niet los, we leren leven met de stilte die hij achterliet.

Snoezel, beste maatje

Strand Scheveningen, Den Haag

Snoezel was er bij elke wandeling, elke verhuizing, elk moeilijk moment. Twaalf jaar van pure trouw. Het strand bij Scheveningen was zijn favoriet, ook met regen.

Tante Greet

Havenkant, Marken

Tante Greet woonde haar hele leven in Marken. Elke ochtend zat ze hier op het bankje aan de haven met een thermosfles koffie en zwaaide naar voorbijvarende botters. We zijn elk jaar in mei nog steeds welkom met de tassen die ze ons leerde haken.

Tot ziens, Yiayia Sofia

Naxos, Cyclades, Greece

Yiayia Sofia spent her last years overlooking the Aegean from this small whitewashed terrace on Naxos. She listened to the bells of the goats coming up the hillside in the morning and to the sea at night. She passed peacefully in her chair, looking at the water.

Nonna Giulia

Trastevere, Rome, Italy

Nonna ran a small trattoria on this corner for over thirty years. Her ragu took six hours and she never wrote the recipe down. The trattoria is gone now, replaced by a gelato shop, but the corner is still hers in our memory.

Papa Jan de Vries

Wassenaarse duinen

Pa was vrijwilliger bij Natuurmonumenten en kende elk paadje in de Wassenaarse duinen. Op deze plek leerde hij ons konijnensporen herkennen en haalde hij eens een gestrande zeehond terug naar het strand. Hij overleed in 2018, op 78-jarige leeftijd.

Obaachan Yuriko

Cherry blossom park near Yoshino, Nara, Japan

My grandmother grew up in this village before the war and moved to Tokyo in 1958. She came back every cherry blossom season for the rest of her life. She passed last year, on the day the trees flowered. We scattered her ashes here, on a quiet morning, between the rows.

Snoekje (1998-2015)

Vijver bij Bilthoven

Onze trouwe Friese stabij. Zeventien jaar lang elke ochtend dezelfde ronde langs de vijver. Toen ze niet meer kon lopen tilden we haar er nog steeds heen. Ze ligt begraven onder de wilg waar ze altijd ging liggen.

De boerderij waar mama is bevallen

Familieboerderij, Friesland

Op een verbouwing-zaterdag in april 1958 werd mijn moeder geboren in de keuken van de familieboerderij. De keuken is allang weg, het huis nog niet. Voor het nageslacht: hier komt onze tak van de familie vandaan.

Boris (1980-2019), our jazz uncle

Vanguard, Greenwich Village, New York, USA

Uncle Boris played stand-up bass in this club for over twenty years. He'd be on stage every Tuesday and Thursday night, half-drunk and entirely brilliant. We placed a small plaque on his usual stool, with permission of the new owners. The plaque is still there.

Het strandhuisje

Schiermonnikoog, oostkant

Vier zomers per jaar verbleef ons gezin hier. Inmiddels staat het er niet meer, maar de het paaltje aan het oude hekje met de wegwijzers zijn er nog. Soms is dat al genoeg.

De grotsteen bij de waterval

Waterval Vaals

Op deze grotsteen heeft mijn opa zijn naam gekrast in de zomer van 1956. Hij is nu, bijna zeventig jaar later, nog leesbaar. We hebben de plek vastgelegd omdat wandelpaden veranderen en we niet willen dat-ie ooit verloren gaat.

Pony Ginger

Weiland bij Drachten

Een rode shetlander die mijn dochters jeugd gemaakt heeft tot wat het was. Twintig jaar samen, hetzelfde weiland. We komen er nog regelmatig langs om naar het lege weiland te kijken en even hallo te zeggen.

Mosje (2002-2018)

Achtertuin, Zwolle

Onze rode kater hield het meest van de appelboom in de achtertuin. Hij sliep er zomers boven en in de winter eronder. Hij is in het voorjaar van 2018 vredig ingeslapen, zestien jaar oud.

Grossvater Werner (1934-2017)

Black Forest, near Triberg, Germany

Werner was a forester in the Black Forest for over fifty years. He knew every trail, every old beech and the song of every bird. We scattered his ashes near this clearing where he used to take us mushroom-picking on autumn weekends.

Buurman Frits

Speeltuin/school Akkerstraat, Eindhoven

Frits onderhield onze speeltuin elke zaterdag, vrijwillig, vijfendertig jaar lang. Hij verfde de banken, smeerde de schommels en haalde de prullenbakken leeg. De wijk weet het misschien niet meer, maar de speeltuin staat er nog dankzij hem.

Granny Beatrice (1928-2021)

Battersea Park, London, United Kingdom

Beatrice ran a small flower shop in Battersea for forty-two years. She would close the shutters at six and walk this exact path home along the river, every evening. We placed a small marker at her favourite resting bench. Visitors are welcome to leave a stone.

Dad's fishing spot at Lake Tahoe

Lake Tahoe, California, USA

Dad came up to this exact spot every August for thirty years. He'd drive eight hours from Sacramento, set up a chair, and not catch a thing. He passed in 2020 during the pandemic and we couldn't all be there. We came back together in 2022 to leave a small carving on the tree he always sat under.

Trouwdag, 18 mei 1965

Stadhuis, Haarlem

Mijn ouders trouwden hier op een zonnige meidag. De trap van het stadhuis is nog precies dezelfde. Ze waren 78 en 76 toen ze ons opdroegen om de plek te markeren. Voor wie ooit naar ons komt zoeken.

Onze eerste ontmoeting

Station Maastricht, perron 1

Op perron 1 van Maastricht, een dinsdagmiddag in juli 1987, regen. Hij vroeg of hij onder mijn paraplu mocht. Achtendertig jaar later staan we soms nog hier even stil, alleen om eraan te denken.

De bocht in het bospad

Norgerheide, Drenthe

Hier liepen wij elke kerstochtend met opa. De bocht ligt precies waar het bos verandert in heide. Hij stopte altijd even, ademde diep in en zei dan: zo, vandaag is het mooi.

Abuelo Carlos

Pier at Cadaques, Costa Brava, Spain

My grandfather fished from this exact pier every morning for forty years. He never caught much, but he caught enough. After he passed we still come here at sunrise on his birthday. The pier knows us.

De grote eik

Boomgaard bij Winterswijk

Een eik die volgens overlevering zo'n 200 jaar oud is. In zijn schaduw is mijn vader opgegroeid en jaren later mijn dochter. We hebben hem gemarkeerd zodat we hem kunnen blijven vinden, ook als de omliggende boomgaard ooit verandert.

Mevrouw Hendriks

Maaszicht, Maastricht

Mevrouw Hendriks woonde de laatste vijftien jaar in een verzorgingstehuis met uitzicht over de Maas. Vanuit haar raam kon je de boten zien en ze wist altijd waar ze vandaan kwamen.

Mormor Astrid (1931-2019)

High Coast Cliff, Gotland, Sweden

Astrid grew up on Gotland and never lost her accent. She told us stories of summers spent at this cliff, watching the boats from the mainland. She wanted to be remembered here, where the wind is still and the sea is everything.

De vissersboot van opa

Volendammer haven

Opa's botter ligt hier al twintig jaar niet meer, maar deze ligplaats was al die tijd 'van hem'. Op deze plek voelt het alsof hij nog steeds even van boord stapt om bij ons aan tafel te schuiven.

Opa Wim (1936-2025)

Heuvelrug bij Doorn

Opa wandelde tot zijn 88e elke woensdag dezelfde route over de Heuvelrug. Op deze open plek keek hij meestal nog even naar het noorden voor hij omdraaide. Hij is dit jaar overleden.

Bobby de cocker spaniel

Park aan de Oude Dijk, Tilburg

Bobby kende deze hoek van het park beter dan wij. Iedere wandeling was hier zijn favoriete moment, een rondje rond de vijver met de neus laag bij de grond. Vijftien jaar samen geweest.

Konijn Floris

Tuin in Goes

Floris was een Vlaamse reus, en de zachtaardigste die je je voor kunt stellen. De kinderen hebben hem helpen begraven onder de hortensia. Niet groots, maar zo voelt het eerlijker.

Pop's old surfboard at Bondi

Bondi Beach, Sydney, Australia

Pop surfed Bondi every morning for fifty-three years, starting at 5am, even in winter. He passed in 2021. His old board sits in a small alcove behind the surf club now (the lifeguards know it's there) and we pour a beer over the railing every Anzac Day.

Het kleine Praagse cafe van tante Eva

Bij Karelsbrug, Praag, Tsjechie

Tante Eva emigreerde in 1968 naar Praag en begon daar een klein cafe achter de Karelsbrug. Iedereen die haar kende dronk er ooit een koffie. Het cafe is nu van iemand anders, maar het hoekje bij het raam blijft van haar.

Mijn herstel

UMCG, Groningen

Ik liep hier op een ochtend in oktober 2019 voor het eerst na zes maanden weer naar buiten. Een bankje voor de hoofdingang van het ziekenhuis. Niet iedereen ziet het, maar voor mij is dit de plek waar ik weer begon.

De plek waar vader het bedrijf startte

Werkplaats, Apeldoorn

In een werkplaats van zes vierkante meter begon mijn vader in 1972 wat nu een familiebedrijf is met dertig medewerkers. De werkplaats staat er nog, leeg, en we hebben de plek gemarkeerd als herinnering aan waar het mee begon.

Opa Henk Veldkamp

Hoge Veluwe, Otterlo

Onze opa wandelde elke zondag op de Veluwe. Hij kwam altijd uit op deze open plek, ging op zijn favoriete bank zitten en keek minutenlang naar de heide voordat hij weer terugliep. We hebben zijn as hier verspreid in oktober 2019.

Moeke Riek

Tuin aan de Spoorlaan, Enschede

Moeke had de mooiste tuin van de buurt, zei ze altijd zelf. De pioenen kwamen elke juni terug. We hebben deze plek gemarkeerd als herinnering, ook al woont er nu iemand anders.

Tante Stien

Veerpont, Heusden

Tante Stien was 35 jaar veerman op de Maas. Ze kende elke passagier en wist op tijd of de zee in de winter dichtvroor of niet. Op deze plek bij de oude steiger denken we het meeste aan haar.

Theo van Leeuwen

Achter de Dom, Utrecht

Theo zat dagelijks op het terras van zijn stamcafé in de binnenstad. Hij was zoiets als de onofficiele burgemeester van het straatje. Op zijn vaste plek staat nu een plaatje met zijn naam.

Het bankje van mijn moeder

Sloten, Amsterdam

Mijn moeder zat hier elke dag een uur. Ze noemde het haar denk-bank. Toen ze niet meer kon lopen hebben we haar er met de auto naartoe gereden. Sinds ze er niet meer is kom ik er zelf elke maand om dezelfde plek even van haar te bewaren.

Le banc de Maman

Jardin du Luxembourg, Paris, France

My mother sat on this bench in the Jardin du Luxembourg every Tuesday morning with a book and a small espresso from the kiosk nearby. After she passed in 2019, I started coming on Tuesdays. Sometimes I read the same book she did. Sometimes I just sit.

Frida (2008-2023)

Parque del Retiro, Madrid, Spain

Frida was a stray we adopted in Madrid in 2009. She walked this exact route through Retiro every single day for fourteen years. Even when she could barely manage the stairs anymore, she still wanted to come. We buried her at the base of her favourite tree, with permission from the gardener.

Andrzej, Polish 22nd Artillery (1923-2014)

Warriston Cemetery, Edinburgh, Scotland

Our great-grandfather served alongside Wojtek the bear with the Polish 22nd Artillery Supply Company in Italy. He moved to Edinburgh after the war and is buried here. We come on Polish Armed Forces Day each year.

Nan's garden at Wanaka

Lake Wanaka, South Island, New Zealand

Nan kept a garden of New Zealand natives along the lake at Wanaka for thirty-eight years. The lupins came back every spring, even after she stopped tending to them. After she passed in 2018, the new owners kept the garden as it was. The lupins are blooming again this year.

Vovo Mario

Chapel hill near Sintra, Portugal

My grandfather built the small chapel that still stands on this hillside, brick by brick, between 1964 and 1967. He used to bring us up here on Sunday afternoons. He was buried at its base in 2015. The chapel still smells of incense.

Grandma Rose (1925-2022)

Lakeshore, Muskoka, Ontario, Canada

Rose came to Canada from Glasgow in 1948 with a single suitcase. She raised six children in this small house on the edge of the lake. The house is still in the family, and so is the bench at the back where she used to sit with her tea. She lived to 97.

Uncle Vinod's chai stall

Corner near Marine Drive, Mumbai, India

Vinod ran a chai stall on this corner for forty-one years. He died of a heart attack while preparing the morning's first batch in 2020. The corner is empty now but the neighbours still call it 'Vinod's corner'. We marked it on this map so it doesn't disappear when memories fade.

Tio Roberto

Lapa, Rio de Janeiro, Brazil

Tio Roberto sold sugar cane juice from a small cart in Lapa for thirty years. Every musician knew him; every musician owed him a drink. After he passed we placed a small wooden sign on the wall opposite his usual spot. It says only his name and the years.

Grandfather Themba's kraal

Outside Mthatha, Eastern Cape, South Africa

My grandfather built a kraal with his own hands in 1962 and added stones from each of his children's birth-days. He passed in 2016 at ninety-one. The kraal still stands. We added a stone for each grandchild born since, and will keep adding.